Orthomoleculaire geneeskunde
GESCHIEDENIS: Onder zeevaarders was vroeger 'scheurbuik' een berucht verschijnsel. Toen men ontdekte dat deze voorkomen kon worden door het eten van verse groenten en fruit was er eigenlijk al sprake van een vitaminetherapie. In 1952 hadden twee artsen, Hoffer en Osmond, successen geboekt bij de behandeling van schizofrenie-patiŽnten met grote hoeveelheden niacine, een vitamine. In dezelfde tijd ontstond in Nederland de 'Moermantherapie' , een voedingstherapie die voornamelijk gericht was op het bestrijden en voorkomen van kanker door een bijzonder en zeer vitaminenrijk dieet te volgen. In de jaren '60 werd de naam 'orthomoleculair' geÔntroduceerd door Linus Pauling, chemicus en tweevoudig Nobelprijswinnaar. Hij propageerde de toepassing van zeer grote hoeveelheden vitamines, 'megavitaminetherapie' bij allerlei aandoeningen. Er is inmiddels zeer veel over gepubliceerd.
FILOSOFIE EN WERKINGSMECHANISME: Er bestaan twee soorten vitaminetekorten in het lichaam. De eerste zoals deze optreedt bij Engelse ziekte en scheurbuik, door een tekort aan aanbod in de voeding, helaas blijkt onze voeding de laatste dertig jaar ook wat betreft de daarin aanwezige natuurlijke vitamines steeds meer te verarmen en er bovendien steeds 'slechter' gegeten wordt redenen waarom dit beeld weer actueel gaat worden. Het tweede soort tekort ontstaat doordat het lichaam hetzij veel meer vitamines nodig heeft dan er in normale voeding wordt aangeboden, hetzij de vitamines niet voldoende mate uit de voeding (darminhoud) in de bloedsomloop komen. Dit als gevolg van een slecht fuctionerende darm zoals bij veroudering vaak voorkomt.
Deze problemen gelden natuurlijk ook voor de noodzakelijke mineralen en sporenelementen. Tekorten geven verstoringen in de stofwisseling binnen lichaamscellen; dit kan weer allerlei klachten veroorzaken. Zelfs kunnen cellen beschadigen indien de z.g. vrije radicalen (moleculen met ongebonden electronen) onvol- doende mate 'afgevangen' door antioxidanten (vitamines e.d.). De behandeling bestaat uit het voorschrijven van verhoogde hoeveel-heden vitamines en mineralen, zo nodig vormt bloedonderzoek de basis voor de receptuur. Natuurlijk moet ook de oorzaak van de opnamestoornis (darm) aangepakt worden! Eventueel wordt de receptuur met een dieet uitgebreid.